سلام

این دفعه من اومدم تا اين وبلاگ رو اپ کنم البته بعد از مدتها

من نه مسعودم نه نویدم

من یلدا  هستم یا ثریایی که خیلی ها صدام میکنن

نمیدونم چی بگم من مثل مسعود و نوید نیستم که شعر بگم  ولی چون قول دادم این وبلاگ رو همین جوری بلا تكليف بمونه سعی میکنم چند وقت یك بار اپش کنم وشاید اگه بتونم از همون شعرایی که خود مسعود مینوشت داخلش بنویسم

آقاي ظريفي آقاي احمدي اميدوارم هر جا كه هستيد خوب خوش سلامت باشيد ما رو هم فراموش نكنيد

در پناه حق

سلام

با سلام خدمت هر کس که میخونه این سلامو

نمیخوام کسی بدونه قصه درد دلامو

نمیدونم که چه جوری بنویسم رو تیکه کاغذ

نمیتونم که بیارم حتی یک کلمه بر لب

بهترین راهش همینه که شاید خودش ببینه

نمیدونه که چی کار کرد و حالا اون تنهاترینه

شایدم حالا پشیمون افتاده گوشه ای نادون

شایدم کنج اتاقی شایدم به زیر بارون

اما این شاید باید دیگه فایده ای نداره

چون که اون مثل ستاره به من دسترسی نداره

تو و شب

شب من شب سیاه نیست

شب من غرق دعا نیست

شب من پر از ستاره

نور ماه شمع و شراره

شب من بدون شعرام

دیگه معنی نداره

توی این شب سیاهی

تو همیشه یادم آیی

شب منو میندازه یاد

لحظه های آشنایی

چه شباهت عجیبی

بین تو این شبا هست

تو و شب هر دو سیاهین

تو طلوع هر روز تو

یک خورشید تازه میاد

فرداش باز میری سراغ

یه خورشید و ماجرایی

فرق تو شب همینه

بی وفایی بی وفایی

شاعر؟

نمیخوام شعر بگم اما

قلمم میره رو کاغذ

بی اراده میشه آغاز

چند تا جمله مبهم

نمیدونم راجع به چی بگم امشب

شاید یک شعر؟

نمیخوام بیارم حتی کلمه ای از کس دیگر

امشب یک شب عجیبیست

حس من حس غریبیست

هر چه من کشیدم ،نشد

خوب تا شب دیگر....